۱۸ دی تنها یک تاریخ نیست؛
نمونهای روشن از نقض سیستماتیک حقوق بشر است.
در این روز، شهروندان غیرمسلح
برای ابتداییترین حق خود ــ نان و بقا ــ
به خیابان آمدند.
نه برای خشونت،
نه برای جنگ؛
برای زندگی.
اما پاسخ،
شلیک مستقیم و غافلگیرانه بود.
مردم را در خیابان
به رگبار بستند.
زندهها، زندهزنده
میان جنازهها افتادند.
بیمارها و مجروحان
با شلیک مستقیم
روی زمین ماندند،
بیآن که امکان کمک رسانی داشته باشند.
شهادت ها حاکی از آن است که
در ادامه،
زنده و مرده را با هم دفن کردند.
از سردخانهها
صدای ناله میآمد.
کرامت انسانی
حتی پس از مرگ
به رسمیت شناخته نشد.
این رفتار،
علاوه بر نقض ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر
(حق حیات)،
نقض آشکار ماده ۵
در خصوص منع رفتار غیرانسانی و تحقیرآمیز
و نیز نقض اصول بنیادین
حقوق بشردوستانه و استانداردهای بینالمللی
در برخورد با کشتهشدگان و مجروحان است.
آنچه در ۱۸ دی رخ داد
نه «کنترل جمعیت» بود
و نه «برقراری نظم»؛
بلکه
سلب حق حیات
و حذف کرامت انسانها
به دلیل مطالبه معیشت.
در تاریخ بنویسید:
۱۸ دی،
در ایران،
مردم
برای نان
جان دادند.
و این یک روایت احساسی نیست؛
یک سند حقوق بشریست
که باید ثبت شود،
پیگیری شود،
و بیپاسخ نماند.
Parisa Choboghlou







