در واکنش به خبر انتقال احمدرضا جلالی، ‌پزشک و پژوهشگر مدیریت بحران ایرانی-سوئدی، به سلول انفرادی و این‌که مقامات دادستانی به او گفته‌اند حکم اعدامش قرار است به زودی به اجرا گذاشته ‌شود، دیانا الطحاوی، معاون بخش خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین‌الملل گفت:

«ما از این‌که مقامات به دفتر اجرای احکام دستور داده‌اند که احمدرضا جلالی را به سلول انفردی منتقل کرده و حکم اعدام او را ظرف یک هفته آینده اجرا کنند وحشت زده‎ایم. هولناک است که با وجود درخواست‌های مکرر کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل برای لغو حکم اعدام احمدرضا جلالی و آزادی وی، مقامات ایرانی در عوض تصمیم گرفته‌اند‌ که برای اجرای این بی‌عدالتی برگشت‌ناپذیر فشار آورند. آنها باید فوراً هرگونه برنامه برای اجرای حکم اعدام احمدرضا جلالی را متوقف کرده و به هجمه‌ی تکان دهنده خود به حق حیات وی پایان دهند.»

این سازمان همچنین از اعضای جامعه جهانی خواست پیش از آن که دیر شود وارد عمل شوند و برای نجات جان احمدرضا، از جمله از طریق سفارتخانه‌های خود در تهران‌، اقدام کنند.

ویدا مهران نیا، همسر «احمدرضا جلالی»، زندانی دو تابعیتی محکوم به اعدام در زندان اوین، گفت همسرش امروز سه‌شنبه ۴ آذرماه در یک تماس تلفنی خبر داده که در حال حاضر در بند ۲۰۹ زندان اوین به‌سر می‌برد اما قرار است «ظرف چند روز آینده برای اجرای حکم اعدام به زندان رجایی‌شهر کرج منتقل شود و ممکن است این آخرین مکالمه ما باشد.»

به دنبال انتشار این خبر «آن لینده»، وزیر امور خارجه سوئد در توئیتی نوشت: «ما مجازات اعدام را محکوم می‌کنیم و در تلاش برای جلوگیری از اجرای این حکم هستیم.»

این پزشک و پژوهشگر ایرانی-سوئدی، اردیبهشت سال ۹۵ هنگامی‌که برای شرکت در یک کنفرانس علمی به دعوت دانشگاه تهران از محل زندگی خود در سوئد به ایران سفر کرده بود، به اتهام «فساد فی الارض» از طریق جاسوسی و فروش اطلاعات به اسرائیل بازداشت و مهرماه ۱۳۹۶ در بیدادگاه انقلاب به اعدام محکوم شد. این حکم دو ماه بعد از سوی دیوان عالی کشور عینا تائید شده بود.

آقای جلالی در فایلی صوتی گفته بود که اعترافات وی تحت فشار بوده و هیچ‌گونه دسترسی به وکیل نداشته است.
‌

آنیسا جعفری شهروند اهل اسلام‌ آباد غرب واقع در استان کرمانشاه که از فعالین فرهنگی، نویسنده و مدرس زبان کُردی می‌باشد، روز دوشنبه ۳ آذر توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.

ماموران امنیتی در حالت مسلح بدون ارائه حکم قضایی با دستبند آنیسا را بازداشت و ضمن تفتیش منزل این شهروند، برخی از لوازم شخصی از جمله لپ‌تاپ، موبایل و برخی از کتب ادبی وی را ضبط کردند.

خانم جعفری ۲۷ ساله دارای لیسانس ادبیات انگلیسی و فارغ التحصیل کارشناسی ارشد رشته زبان شناسی می‌باشد. او عضو شورای نویسندگان ادبی (ژ) بوده که این انجمن در آلمان مجوز گرفته و تاکنون سه نشریه از آن به شکل آکادمیک و با محتوی کاملا ادبی منتشر شده است.

وی پیشتر در تاریخ ۲۶ آذر ۱۳۹۸ توسط نیروهای اطلاعات سپاه بازداشت و پس از چندین ساعت بازجویی در خصوص فعالیت‌های ادبی‌اش، با قرار کفالت آزاد شده بود.

در تیرماه ۱۳۹۹، یک مدرس دیگر زبان کردی بنام زهرا محمدی با اتهام «تشکیل دسته و جمعیت به قصد برهم زدن امنیت ملی» به ۱۰ سال حبس تعزیری محکوم شد.
‌

سایت حقوق بشر در ایران نسبت به اجرای حکم اعدام ۵ معترض بازداشت‌شده در ارتباط با اعتراضات دی ‌۹۶ هشدار داد و افزود: «مهدی صالحی قلعه شاهرخی، محمد بسطامی، مجید نظری کندری، هادی کیانی و عباس محمدی» که از سوی شعبه دوم دادگاه انقلاب اصفهان به اعدام محکوم شده‌اند، به سلول انفرادی انتقال یافتند.

این متهمان که در جلسات دادگاه اعلام کرده بودند برای اعتراف کردن «تحت شکنجه قرار داشتند»، از بابت اتهامات کذب «بغی (شورش مسلحانه)، محاربه (دشمنی با خدا) و افساد فی‌الارض» هر کدام به دو بار اعدام محکوم شدند.

پیش‌تر مصطفی صالحی اهل یکی از روستاهای اصفهان، در ارتباط با اعتراضات دی ۹۶ اعدام شد و طبق اعلام دادگستری این استان برای ۸ نفر دیگر نیز حکم اعدام صادر شده که تاکنون فقط نام ۵ نفر منتشر شده است. همچنین یک وکیل دادگستری افشا کرده که در سراسر کشور بیش از ۳۰ متهم سیاسی در خطر اعدام قرار دارند.

نزدیکان این پنج نفر در ماههای گذشته با تجمع در مقابل زندان و دادگستری اصفهان، خواهان کسب خبر از وضعیت آنان شده بودند.
‌

ناهید تقوی، شهروند دو تابعیتی ایرانی-آلمانی با گذشت ۳۸ روز از زمان دستگیری کماکان در یکی از بازداشتگاه‌های امنیتی در زندان اوین در سلول انفرادی نگهداری می‌شود.

مریم کلارن،‌ فرزند این زندانی دوتابعیتی ۶۶ ساله، می‌گوید با وجود گذشت بیشتر از پنج هفته از بازداشت مادرم کسی از دلیل آن خبر ندارد و تلاش‌های روزانه خانواده‌اش برای ملاقات با او راه به جایی نبرده است. به گفته او، این زندانی از حق دسترسی به وکیل و سایر حقوقش هم محروم بوده است.

کلارن ضمن ابراز نگرانی درباره سلامت مادرش که به دلیل کهولت سن از کمردرد و دست درد نیز رنج می‌برد، افزود: «من نمی‌دانم حال مادر من چطور است. من نمی‌دانم چه کار با مادر من می‌کنند. من نگران جانش هستم. مادرم مریض است، فشار خون بالا و یک جراحی داشته است». او از مردم ایران خواست صدایش را بشنوند تا بتواند از شرایط مادرش مطلع شود.

گفتنی‌ست وزارت خارجه آلمان اخیرا در پی بازداشت شهروندان دوتابعیتی در ایران،‌ به اتباع ایرانی-آلمانی توصیه کرده بود از سفر غیرضروری به ایران خودداری کنند.

‌

نرگس محمدی، سخنگو و نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر که پس از هشت سال و نیم اسارت، روز پنج‌شنبه ۱۷ مهرماه ۹۹ از زندان زنجان آزاد شد، در بخشی از مصاحبه‌اش با رادیو فردا که در تاریخ ۳۰ آبان‌ماه صورت گرفته، در خصوص اعتراضات مردمی آبان ۹۸ می‌گوید:

«اتفاقاتی که در آبان ماه ۹۸ افتاد خیلی تکان‌دهنده است نه اینکه سال ۶۷ تکان‌دهنده نبود، نه اینکه دهه ۶۰ تکان‌دهنده نبود، نه اینکه قتل‌های زنجیره‌ای که ما الان در آستانه آن هستیم نبود، ولی به نظر من آبان ۹۸ در تاریخ مبارزات ملت ایران برگ واقعاً سیاهی شد. با این تعداد کشته‌های مردم بی‌پناه و مردم مظلومی که خیلی‌ها گفتند اینها پابرهنه‌ها هستند، خیلی‌ها گفتند اینها گرسنه‌ها بودند و خیلی‌ها گفتند اینها جان‌به‌لب‌رسیده‌ها بودند و این وجدان عمومی جامعه ما را به درد آورد. این وقایع باعث شد که یک مرزبندی جدی شکل بگیرد و پررنگ‌تر شود. این مرزبندی قابل کتمان هم نیست و مرزبندی مردم و حکومت روشن‌تر و واضح‌تر شد.

میزان خشونتی که در اعتراضات علیه مردم به کار گرفته شده و بعد شرایط اقتصادی و سیاسی و اجتماعی ما، همه حکایت از این دارد که این سرکوب‌ها باعث عقب نشستن مردم نخواهد شد و باعث این نخواهد شد که عده‌ای فکر بکنند که قضیه تمام شده و اتفاقی نخواهد افتاد. من این تصور را ندارم.»

خانم محمدی در خصوص نامه‌ای که از زندان زنجان در مرداد ماه ۹۹ نوشته بود نیز بیان داشت:

«تمام تلاش‌هایم در دوره‌های مختلف زندگی چه دوره جنبش دانشجویی، چه ورودم به مطبوعات و نهادهای مدنی و حقوق بشری واقعاً تا امروز این اصلی بوده که هیچ وقت برای من تغییر نکرده که جایی باید بایستم که مردم من ایستادند، جایی در تحولات باید وارد شوم که به نفع مردم است. واقعیت این است که عهد من با مردم است عهد من جایی است که مردم با آن ایستاده‌اند، من هیچ عهدی جای دیگری با هیچ کس دیگری ندارم. اکنون نیز به عنوان یک فعال مدنی تلاش می‌کنم صلح و حقوق بشر در کشور من هم تحقق پیدا کند و همان راه را ادامه خواهم داد.»

‌

«آرشام رضایی»، فعال مدنی که از روز ۲۷ آبان ماه بازداشت شده و خانواده‌اش نیز تاکنون خبری از وضعیت او نداشتند، امروز یکشنبه ۲ آذر ماه ۱۳۹۹ جهت تحمل محکومیت حبس تعزیری خود به سلول انفرادی در بند قرنطینه زندان رجائی شهر کرج منتقل شد.

این زندانی سیاسی ۲۹ ساله با مصادیق اتهام‌هایی چون دیدار با خانواده‌های زندانیان، در دست داشتن پلاکارد «نه به اعدام» و اطلاع‌رسانی درباره وضعیت فعالان سیاسی، در شعبه ۲۸ بیدادگاه انقلاب توسط قاضی مقیسه محاکمه و به هشت سال و نیم زندان محکوم شد که ۵ سال از آن لازم به اجرا است.

وی که بعد از مرگ پدرش پناه خواهران و مادرش و در عمل نان‌آور خانواده بوده و کارش نقاشی خیابان‌هاست، نخستین بار روز ۱۸ دی ماه ۱۳۹۷ توسط ماموران امنیتی بازداشت و ده ماه بعد با قرار وثیقه به طور موقت آزاد شده بود.

مادر آقای رضایی می‌گوید تنها جرم پسرم این بوده که به دیدار خانواده زندانیان رفته و از آن‌ها دلجویی و همدردی کرده است. دلم می‌گیرد، وقتی فکر می‌کنم بی‌گناه و بی‌دلیل باید این همه سال در زندان بماند.
‌

🔸روز چهارشنبه ۲۸ آبان ماه، ماموران یگان حفاظت از اراضی ملی و دولتی شهرداری بندرعباس با یورش و تخریب اتاقکی فقیرانه در این شهر، موجی از ناراحتی و اعتراض شهروندان سراسر ایران را بر علیه خود به پا داشتند. از ضجه های دختر بچه ۷ ساله این زن سرپرست خانوار که با التماس های خود از ماموران درخواست می‌کرد تا آلونک آنها را تخریب نکنند تا خودسوزی این زن بی سرپناه دل هر انسانی را به درد می‌آورد.

این زن که مادری ۳۵ ساله و صاحب دو فرزند است از ناحیه دست، سینه و سر دچار سوختگی شد و هم اکنون در بیمارستان بستری است.

مدیر حقوقی شهرداری بندرعباس در واکنش به این اقدام مدعی شد: «منزل این خانم در زمین‌های تصرفی ملی ساخته شده و ساخت و ساز آن غیر قانونی است.» رئیس دادگستری هرمزگان نیز گفت که تخریب منزل توسط عوامل شهرداری بدون دریافت حکم از مراجع قضایی صورت گرفته است.

‌