سیامک مقیمی از بازداشت‌شدگان اعتراضات آبان‌۹۸ دست به خودکشی زد

به گزارش خبرگزاری عرفان انا ؛سیامک مقیمی، زندانی سیاسی محبوس در زندان تهران بزرگ و از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ در پی اقدام به خودکشی به بیمارستان منتقل شده است.

این زندانی سیاسی تحت تأثیر صحبت‌های میرزا آقایی، رئیس اندرزگاه قرار گرفته است که خطاب به زندانیان اعتراضات سراسری آبان‌ماه گفته است هیچ حقی به آنان تعلق نمی‌گیرد.

گفته می‌شود مسئولان زندان با تشکیل شورای انضباطی در زندان، آنان را با محرومیت از مرخصی و تعلق نگرفتن حق آزادی مشروط، تهدید می‌کنند.

مادر آقای مقیمی پیشتر به رسانه‌ها گفته بود که فرزندش قبل از بازداشت در آسایشگاه روانی بستری بوده و در بیش از یک سالی که در زندان به سر می‌برد، به دلیل بیماری شدید، وضعیت خوبی ندارد.

این معترض اعتراضات آبان‌ماه به اتهام «اجتماع و تبانی، فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «توهین به رهبری»، «توهین به رئیس‌جمهور» از سوی شعبه ۲۴ دادگاه انقلاب اسلامی تهران، به ۱۰ سال حبس تعزیری محکوم شد که با استناد به ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی ۵ سال از آن قابل اجراست.

پرستو جلیلی آذر به دلیل فقر مالی و ناتوانی خانواده برای تهیه گوشی هوشمند به منظور ادامه تحصیل وی، دست به خودکشی زد

پرستو جلیلی آذر دانش‌آموز ساکن روستای حصارسپورغان شهرستان ارومیه، به دلیل فقر مالی و ناتوانی خانواده برای تهیه گوشی هوشمند به منظور ادامه تحصیل وی، دست به خودکشی زد و جانش را از دست داد…

خودکشی یک کارگر از سر فقر در کنار چاه‌ ثروت برای حاکمان جمهوری اسلامی

⛔️ خودکشی یک کارگر از سر فقر در کنار چاه‌ ثروت برای حاکمان جمهوری اسلامی

🔴 خبر کوتاه بود و تلخ؛ «عمران روشنی مقدم» کارگر جوان اهوازی متولد ۶۶ به دلیل عدم پرداخت حقوق خود از سوی کارفرما و فقر مالی، خود را از یک «چاه نفت» در شهر هویزه حلق‌آویز کرد و جان سپرد.

بنا به گفته نزدیکان این کارگر اهوازی، فشار اقتصادی و نداشتن پول برای خرید مایحتاج زندگی دلیل اصلی خودکشی همکار جوانش بوده است. به گفته همکار عمران، این جوان اهوازی پیش‌تر درخواست « ۵۰۰ هزار تومان مساعده» کرده بود که هیچ پولی دریافت نکرد.

گفته می‌شود که این کارگر جوان اهوازی قبل از خودکشی با پیمانکار تماس می‌گیرد و می‌گوید که دیگر چیزی ندارد تا به زن و بچه‌اش بدهد و از تامین نان شبش عاجز است.

بدتر شدن شرایط اقتصادی به‌خصوص در روزگار کرونازده ایران، زندگی را برای بسیاری از شهروندان دشوار کرده است. شدت‌گیری شیوع کرونا در ایران باعث شده است تا امکان تجمعات اعتراضی در میان کارگران و یا دیگر اقشار جامعه کم‌تر از قبل باشد و انگار برای برخی چون «عمران روشنی مقدم» چاره‌ای جز گردن نهادن به دار خودبافته بر کنار چاه ثروت باقی نمانده است.